Σ’ όλα τα χρόνια της ανθρωπότητας η ομορφιά δεν σταμάτησε να αποτελεί έναν από τους κυρίαρχους στόχους των ανθρώπων, κυρίως όμως των γυναικών. Αν και ο στόχος είναι ίδιος όλους αυτούς τους αιώνες, ωστόσο διαφέρουν τα είδη ομορφιάς αλλά και τα μέσα που χρησιμοποιούσαν την εκάστοτε περίοδο για να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα.

Tips ομορφιάς ανά τους αιώνες και τον κόσμο
Στην αρχαία Αίγυπτο για να πετύχουν το ιδανικό χτένισμα χρησιμοποιούσαν ένα τζελ, που το έφτιαχναν από ζωικά λίπη, ενώ ένα μείγμα από μέλι, κρασί και λουλούδια χρησίμευε ως άρωμα. Στην αρχαία Ελλάδα οι άντρες αντιμετώπιζαν την απώλεια μαλλιών με ένα προϊόν από ζωικά λίπη, περιττώματα και αίμα από την έμμηνο ρύση. Παράλληλα στην Ρώμη της αρχαιότητας, προκειμένου να αποκτήσουν ένα φρέσκο και λαμπερό δέρμα, έκαναν μπάνιο μέσα σε περιττώματα κροκοδείλου. Ενώ οι Άραβες θέλοντας να δώσουν μία λάμψη στα μαλλιά τους, τα έλουζαν με ούρα καμήλας. Φαίνεται ότι οι αρχαίοι λαοί εκμεταλλεύονταν κάθε μέσο που είχαν για να είναι όμορφοι, ακόμα κι αυτά που περίσσευαν από τα ζώα.
Στον Μεσαίωνα οι τεχνικές δεν άλλαξαν πολύ. Για παράδειγμα στην Βενετία για να ξανοίξουν το χρώμα των μαλλιών τους, τα έλουζαν με ούρα λιονταριού, ενώ στην Ιαπωνία τα περιττώματα του αηδονιού χρησίμευαν ως μάσκα προσώπου, δίνοντας ένα φρέσκο αποτέλεσμα. Χαρακτηριστικό είναι επίσης και το γεγονός ότι την εποχή εκείνη κάθε λαός είχε διαφορετικά πρότυπα ομορφιάς και μάλιστα κάπως αντιθετικά. Δηλαδή τον 10ο αιώνα στην Ιαπωνία, η ομορφιά των κοριτσιών εξαρτιόταν από το μάκρος των μαλλιών τους, όσο πιο μακριά μαλλιά τόσο πιο ωραίες θεωρούνταν οι κοπέλες. Συνηθιζόταν έτσι το μήκος τους να φτάνει κάτω από τη μέση. Το αντίθετο συνέβαινε στην Αγγλία. Οι γυναίκες εκεί έκοβαν τα μαλλιά τους τόσο κοντά, ώστε να φαίνεται τεράστιο το μέτωπο τους. Χαρακτηριστικό στην Αγγλία επίσης, είναι ότι οι γυναίκες τοποθετούσαν στο πρόσωπό τους ένα μείγμα από λευκό μόλυβδο και ξύδι, δίνοντας τους έτσι ένα χλωμό αποτέλεσμα, το οποίο αναδείκνυε την ομορφιά τους.

 

 

 

 

 

 

 

Τον 19ο αιώνα η κατάσταση δεν αλλάζει. Οι άνθρωποι εξακολουθούν να εφευρίσκουν τρόπους για να αναδείξουν την ομορφιά τους, αντλώντας τα υλικά τους κατά κύριο λόγο απευθείας από την φύση. Έτσι, αναμείγνυαν λεμόνι, ζάχαρη και βόρακα για να απομακρύνουν τις πανάδες ή στο Παρίσι έβαζαν ωμό κρέας στο πρόσωπό τους για αναζωογόνηση. Στη βικτωριανή Αγγλία, επειδή πρότυπο ομορφιάς θεωρούνταν τα πυκνά φρύδια, οι γυναίκες τα γέμιζαν με τρίχωμα αρουραίου. Γνωστό, επίσης, είναι ότι οι γυναίκες της εποχής εκείνης απέφευγαν το λούσιμο, θεωρώντας ότι κάνει τα μαλλιά τους πιο αδύναμα. Έτσι, για να απομακρύνουν τη σκόνη, τα χτένιζαν για μισή περίπου ώρα.

 

 

 

 

 

 
Τον 20ο αιώνα τα λακκάκια στα μάγουλα θεωρούνταν κάτι που προσέλκυε τους άντρες σε μία γυναίκα. Έτσι, αυτές που δεν είχαν, προκειμένου να είναι ελκυστικές δημιουργούσαν λακκάκια με μία κατασκευή από ελατήριο. Επιπλέον, κατά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το γυαλόχαρτο θεωρούνταν ένας αποτελεσματικός τρόπος αποτρίχωσης. Μπορούμε να πούμε ότι ο αιώνας αυτός χαρακτηρίζεται από μία πληθώρα τάσεων ως προς το χτένισμα, τα ρούχα αλλά και το μακιγιάζ. Βλέπουμε, δηλαδή, τη δεκαετία του 1910 να χαρακτηρίζεται από μία λιτή κομψότητα, ενώ η δεκαετία του 1980 από έντονα χρώματα και μία υπερβολή.

 

 

 

 

 

 

 

 

Παρατηρείται, λοιπόν, ότι τα παλιότερα χρόνια οι άνθρωποι για να είναι ελκυστικοί αντλούσαν τα μέσα κατά κύριο λόγο από τη φύση, είτε χρησιμοποιώντας λίπη ζώων είτε περιττώματα ζώων, αδιαφορώντας προφανώς για τη δυσοσμία που αυτά θα προκαλούσαν. Δεν μπορούμε βέβαια να πούμε ότι τα υλικά που χρησιμοποιούσαν τότε ήταν απόλυτα φυσικά καθώς όπως είδαμε κάποια από αυτά ήταν ο μόλυβδος και ο βόραξ. Επομένως, τα χημικά καλλυντικά δεν είναι ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε στην σύγχρονη εποχή, απλώς τώρα γνωρίζει την έξαρσή του. Ή μήπως όχι;

Η ομορφιά σήμερα
Όπως κάθε εποχή, έτσι κι η σημερινή ακολουθεί ένα δικό της πρότυπο ομορφιάς. Αν θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίζαμε με μία φράση, αυτή θα ήταν το φυσικό look. Δεν βλέπουμε αυτή την εξιδανικευμένη ομορφιά των περασμένων χρόνων αλλά αντιθέτως οι χώροι της μόδας και των καλλυντικών προωθούν πρόσωπα φυσικά. Το ακραίο χτένισμα ή το πολύχρωμο μακιγιάζ έχουν ξεπεραστεί(βέβαια πρέπει να παραδεχτούμε και την ύπαρξη ατόμων που προωθούν το προσωπικό τους στυλ, που αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα). Όμορφο δεν θεωρείται πλέον το υποσιτισμένο μοντέλο αλλά γυναίκες με καμπύλες, τα γνωστά plus size μοντέλα.

 
Σήμερα, επίσης, βλέπουμε και μια καινούργια τάση στα καλλυντικά κι αυτή είναι τα βιολογικά προϊόντα. Η αγορά των φυσικών καλλυντικών αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς και υπολογίζεται πώς σε μερικά χρόνια θα καταλαμβάνει ένα σημαντικό ποσοστό της αγοράς. Ο κόσμος πλέον έχει απομακρυνθεί κατά πολύ από τα χημικά προϊόντα, για δύο κυρίως λόγους. Καταρχήν, γιατί έχει αποδειχτεί το πόσο επιβλαβείς είναι οι ουσίες αυτές στον οργανισμό μας και δεύτερον γιατί ο κίνδυνος για το περιβάλλον βρίσκεται στο κόκκινο. Τη λύση στα παραπάνω προβλήματα έρχονται να τη δώσουν τα φυσικά καλλυντικά, καθώς είναι συμβατά στον οργανισμό του ανθρώπου, καθώς λόγω του ότι δεν περιέχουν «ύποπτες» χημικές ουσίες βρίσκονται σε αρμονία με τις λειτουργίες του οργανισμού μας. Επίσης είναι φιλικά προς το περιβάλλον, καθώς τα συστατικά τους είναι βιοδιασπώμενα και οι συσκευασίες τους ανακυκλώσιμες. Για τους παραπάνω κυρίως λόγους ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων σήμερα επιλέγουν να συνδυάσουν την ομορφιά με τη προστασία της γης, επιλέγουν μία ομορφιά φιλική προς το περιβάλλον.

 

 

 

 

 
Το ζήτημα, όμως, είναι αν θα συνεχίσουμε στο μέλλον την τάση αυτή και δεν θα επιστρέψουμε στα χημικά καλλυντικά τα οποία, καλώς ή κακώς, δίνουν ένα πιο δυνατό αποτέλεσμα, χωρίς βέβαια να είμαστε σίγουροι για τα μακροχρόνια αποτελέσματά τους. Τουλάχιστον μπορούμε να ελπίζουμε, καθώς τα πρώτα βήματα για τη προστασία του πλανήτη μας έχουν αρχίσει να γίνονται και μάλιστα συστηματικά.

Εν τέλει, υπάρχει αντικειμενική ομορφιά ή μήπως αυτή βρίσκεται στις διαθέσεις της κάθε εποχής και του κάθε λαού; Οι άνθρωποι εφαρμόζουν κριτικά τα πρότυπα ομορφιάς που προωθούνται ή απλώς ακολουθούν τον συρμό, απλά και μόνο για να γίνονται αποδεκτοί από την κοινωνία;

 

Για τον Τομέα Βιογραφιών & Κουλτούρας Πολιτισμών:

Μαντώ Δανιηλίδη, Δημοσιογράφος.